Kończy się pierwszy miesiąc mieszkania z Tobą. Jest dobrze, mimo wiesz czego ;)
Zastanawiam się nad usunięciem bloga. Już nie jestem samotna. Jestem szczęśliwa, choc przeszkadza to tylu ludziom. Ale hmm... mam to gdzieś. Najważniejsze, że w końcu potrafię się uśmiechnąc bez powodu.

Szczęśliwego Nowego Roku!
A sobie życzę kolejnych dni, miesięcy, lat razem z Tobą :*

Miało się nic nie zmienić, mimo mieszkania w czwórkę. Nadal miałyśmy być najlepszymi przyjaciółkami, nadal jak siostry... Ani Aga, ani Edyta miała nam nie przeszkodzić, ani żaden facet... Tymczasem stajemy się sobie coraz bardziej obce...

Taka kolej losu?...

I boli, gdy teraz ją nazywasz Swoją siostrą...

Dawno mnie tu nie było. Miałam zbyt wiele na głowie, hmm... nadal mam. Dręczy mnie problem szkoły, co z tego, że jest państwowa, kiedy kosztuje mnie tyle, ile nie mam... Czasem żałuję, że poszłam na studia dzienne, może na zaoczych miałabym pracę i nie musiałabym obciążać rodziców wydatkami. Ktoś może powiedzieć, że od tego są...

Nie jest łatwo wydać pieniądze, na które Mama tak ciężko pracowała...

Jak przeżyję kolejny rok?

Nie potrafię zapomnieć tamtej twarzy... Twarzy Mężczyzny, stojącego na ulicy Gdańskiej Starówki. W garniturze, z kartką: "zbieram na operację dla swojego 8-letniego syna".

Ciągle o tym myślę... Czy też poszłabym na ulicę, gdyby umierało moje dziecko?

-Na pewno tak...

Jednak warto...
Nic nie jest bez znaczenia.

Mówię szeptem, bo wysiadło mi gardło. :]
Zaniedbałam trochę bloga, ale nie ma tego złego... :P Ostatnie wydarzenia?

1. Leżałam w szpitalu kilka dni po kolejnym "występie" zatytułowanym "utrata przytomności na uczelni".
2. Dzięki temu poznałam, co znaczą prawdziwi przyjaciele :) Dziękuję tym, którzy przychodzili codziennie mimo swoich zajęć.
3. Sesja jeszcze się u mnie, niestety, nie kończy, ostatni egzamin mam 6 lipca. :/
4. Szukam pracy, ale za głupia chyba na nią jestem :D
5. Idę spać.

Dziękuję za życzenia. :)

Tato, znowu zapomniałeś...